شعر و ترانه

یک شب

maysam333 — Fri, 09 May 2008 20:48:18 GMT

روحـم نمی دانم چرا هر شـب پریـشان می شود

زندان تن را می درد باز هم به زندان می شود

گویا که دردی جان گداز از زخم دیرین می کشد

زخمی که در اعماق دل همواره پـنهان می شود

روحم نمی دانم چـرا با خود چنیـن بد می کند

یک شب به رویا می رود همچون امیـران می شود

یک شب به کابوسی مهیب ، دیو دیده الکن می شود

یک شب که با ناباوری حامی دزدان می شود!

روحم به بیـداری چـنان جنگـیده با صدها فـساد

چون دزد و سارق کی به خواب دست بوس شاهان می شود؟

کی چون امیر در ناز و نعمت با مهان سر می کند؟

غم های مردم دیده کی خود چون پلیدان می شود؟

چراغی نیست

maysam333 — Wed, 05 Mar 2008 21:54:18 GMT

ببین این مرد مسکین را که در شهرش چراغی نیست

چراغی هم اگر باشد کنارش جای یاغی نیست

ببین آن شهر بی سامان که چون صحرای بی آب است

چو صحرایی که در قلبش نه گنجشکی ، نه باغی نیست

همان شهری که جای جایش ، که شبهایش ، که روزهایش

ز افرادی زمین خورده ، به قلبهایش سراغی نیست

چنان غرق در سکوتی گشت که می ترسند ز شب مردم

نمی خواهند بپرسند هم ، چرا حتی کلاغی نیست

بپرس حاجی ز این مردم که آنها می ، کجا نوشند

به این میخانه ها حتی نشانی هم ز ساقی نیست

پاییز رویا

maysam333 — Fri, 11 Jan 2008 21:23:18 GMT

من با نگاهی پیر به خود جفا کردم

چون با دلیلی خرد تو را رها کردم

از من نپرسیدی دلیل کارم چیست

یا روح پاکم را چرا فدا کردم

این قلب تاریکم گواه به این دارد

کین بغض و غم را من به خود روا کردم

باید شوی راضی ز دست من روزی

بخشی ستمهایی که نا بجا کردم

کس جزتو در قلبم رهی نیابد جان

من در بهاری سبز خود را فنا کردم

پاییز رویامان خزان دلها شد

سرمای این شب را خودم به پا کردم

تقدیم به شیدا

maysam333 — Sat, 01 Dec 2007 13:45:18 GMT

از یاد نبردم من نگاهت را

هرگز ندیدم روی ماهت را

با من نبودی لحظه ای حتی

تا حس کنم یک دم پناهت را

من با نگاهت خفته ام هر شب

در خواب نبودم لحظه ای بی تب

بی تاب آن بودم ببینم تا

کی نام من را می بری بر لب

هر لحظه با یادت سخن گفتم

من با تو از افکار من گفتم

در خود ندیدم لحظه ای سستی

چون با تو از احوال تن گفتم

جانا تویی مبهم چو فرداها

زیبا تویی زیبا تویی تنها

شیدا تویی آن کس که با یادش

آپ کرده بودم هر دم این وب را

تعنه بر من نزنید

maysam333 — Sun, 21 Oct 2007 13:00:18 GMT

ماییم که رسوا به جهانیم تعنه بر من نزنید

ماییم که شب را همه خوابیم تعنه بر من نزنید

از من نپرسید که چرا هرگز به جوابی نرسیم

در خواب به دنبال جوابیم تعنه بر من نزنید

خوابگاه ما، ‌غمکده ای ویرانه است در پس شب

باید که ما خانه بسازیم تعنه بر من نزنید

در خواب غفلت اَر بدیدید خانه را رفته به باد

ما جملگی رفته به بادیم تعنه بر من نزنید

گر تعنه بر من نزنید گویم که راه ، چاره کجاست

این است که در جامعه ماییم تعنه بر من نزنید

یک قدم

maysam333 — Tue, 11 Sep 2007 20:16:47 GMT

یک قدم مانده تا صبح ، یک قدم تا خورشید

یک قدم مانده تا بیدار شویم

تا به خواب پشت کنیم

تا به هم رو کنیم

تا به هم قول دهیم

...

یک قدم مانده تا مرگ

یک قدم تا آزادی

یک قدم مانده تا لبخندِ شادی

یک قدم مانده تا پایان ِ بی تابی

تا طلوع

تا شروع

...

می توان رفت ، قدم برداشت

می توان ماند و در جا زد

می توان روز و شب را ساخت

می توان جان و دل را باخت

می توان باز ، آزاد شد

می توان خواند، آزاد

می توان ماند ...

سازندگی

maysam333 — Fri, 24 Aug 2007 21:46:18 GMT

با حضورت ماه زیبا پــس بـزن ایـن تیرگی را

غــرق ِ در شادی کنم باز، زنده کـن ایـن زندگی را

بی نگاهـت مرگ شادی در دلـم رخ داده بی شک

در کـنارم باش و بر مـن عـرضه کـن مردانگی را

سـر بـه دامانت نهم مـن ، جان بـه قـربانت دهـم تا

خـود ببینی در دلـم نیست جـز کـنارت بندگی را

ای ستایش گـشته از مـن رو مگردان کیـن سزا نیست

بی تـو مانـم تا بدانـم مــزّه ی شـرمندگی را

گفته بودم بی تو هیچم ، سرد و خاموش،مست وبی هوش

با دلـم بـاش تا بخوانـد با تو باز سـازندگی را

نیمه شب

maysam333 — Mon, 20 Aug 2007 19:49:18 GMT

این نیمه شب خورشید چه مظلومانه بر دار می رود

گویی که شب خواست است که چون بیگانه بر دار می رود

مردانگی را در کدامین خانه پنهان کرده اید

کین ماه سیه بخت نا جوانمردانه بر دار می رود

تا کی تماشا می کنید ؟ تا کی مدارا می کنید؟

تا کی بهاران در خزان شبانه بر دار می رود ؟

هرگز ز مرگ ترسیده اید؟ هرگز ز خود پرسیده اید؟

این لاله ها بی سر چرا مستانه بر دار می رود؟

برخی زجان، برخی زمال، برخی ز آب، باید گذشت

جان ها چرا با خواست این دیوانه بر دار می رود؟

«حاجی» به این مردم بگو ا ز ظلم این نامردمان

هیچ گفته اید رعیت چرا شاهانه بر دار می رود؟

مرگ با سنگ

maysam333 — Thu, 09 Aug 2007 20:40:18 GMT

آن زن که در بند است

جرمش نگاهی پاک و لبخند است

شاید سزایش مرگ با سنگ است

آن زن که مردش با خودش در حال جنگ است

...

آن مرد که در یادش نه فرزند بود نه زن

آن مرد که چند ماهی ، نبود در خانه

آن مردِ لایق ، مردِ غیرتمندِ عاشق

مردی که با یادش ، زنش خوابیده در بستر

مردی که یادش بوده در کاشانه اش هر شب

مردی که یادش بوده جایش

مردی که مرد است

حالا که زن خوابیده با بیگانه ای زن دار

...

بیگانه را زن نیست و آن مرد ، می فریبد زن به لبخند

زن رفته با شب

زن خفته با غم ، مرده در او یاد شوهر

...

بیگانه را زن ناگهان از ره رسید

بیگانه ای دید جای خویش با مرد خویش

فریاد و شیون ها به پا کرد ، آن دو رسوا کرد

...

آن زن که در بند است انگار در فکر سنگ است

مردی که با او خفته شلاق خورده ، شاید

مرد خورده شلاق چون زنش پیشش نبود ، روزی

او هفته ای بعد با زنش خوابیده در بستر

گویی نبود هرگز زنی ، هم بستری

گرم است و پر حرکت

مست است و پر شهوت

...

آن زن که در بند است

جرمش نگاهی پاک و لبخند است

شاید سزایش مرگ با سنگ است

شاید، سزایش مرگ با سنگ است

هست یکی با من هنوز

maysam333 — Wed, 25 Jul 2007 20:12:19 GMT

رنگ عشق ، قرمز ، آبی،...

نمی دانم

طعم عشق ، شیرین و تلخ ،...

نمی دانم

من مگر عشق را دیده ام ؟ چشیده ام ؟

نمی دانم

پس چه می دانم من ؟

نمی دانم

من چه هستم ؟

من که ام ؟

من که عشق ، از یاد برده ام

من که یار، در دل کشته ام

زنده ام پس من چرا ؟

من که شبها تنهای تنـ...نه

هست یکی با من هنوز !

هست یکی ، افسوس برده بودمش ز ِ یاد

من چه هستم ؟

من که ام ؟

من که او از یاد برده ام !