ببین این مرد مسکین را که در شهرش چراغی نیست

چراغی هم اگر باشد کنارش جای یاغی نیست

ببین آن شهر بی سامان که چون صحرای بی آب است

چو صحرایی که در قلبش نه گنجشکی ، نه باغی نیست

همان شهری که جای جایش ، که شبهایش ، که روزهایش

ز افرادی زمین خورده ، به قلبهایش سراغی نیست

چنان غرق در سکوتی گشت که می ترسند ز شب مردم

نمی خواهند بپرسند هم ، چرا حتی کلاغی نیست

بپرس حاجی ز این مردم که آنها می ، کجا نوشند

به این میخانه ها حتی نشانی هم ز ساقی نیست