من  با  نگاهی پیر به خود جفا کردم 

چون   با  دلیلی   خرد   تو  را   رها کردم

از  من  نپرسیدی  دلیل کارم  چیست 

یا   روح   پاکم   را    چرا     فدا     کردم

این  قلب  تاریکم  گواه  به  این  دارد 

کین بغض و غم را من  به  خود  روا کردم

باید شوی راضی ز دست من روزی   

 بخشی     ستمهایی    که     نا بجا    کردم

کس جزتو در  قلبم  رهی  نیابد جان 

من   در   بهاری   سبز  خود  را فنا کردم

پاییز   رویامان   خزان     دلها   شد  

سرمای   این  شب  را  خودم   به پا کردم