ستاره حاشا می کنه تموم شب بیداریش و

نمی خواد ضایع کنه قدرت بیناییش و

مگه می شه نخوابید و این همه فقر و ندید

مگه می شه صدای پای فقــرو نشـنید

مگه می شه ندید هیچ کس روی کارتن زیر پل

بچه ای رو سر چهارراه توی دستاش پُُر ِ گل

یه زن ِ یکه و تنها توی این شهر شلوغ

زخمی نامردمی ها طعمه ی مکر و دروغ

مگه می شه این همه دید و صدای قلب و نشنید

روی آسمون ابری مگه می شه پارچه ی آبی کشید

والا حق داره ستاره که بخواد دووم نیاره

یا باید بگه که خوابه یا بگه چاره نداره

یا باید مثل من و تو به روی خودش نیاره